Anne-Carlijn, 8 mei 2012
Verenigde Staten , Half Moon Bay 17°

New Orleans

New Orleans!

New Orleans staat voor muziek & eten, Mardi Grass, Katerina, en het diepe zuiden. Thijs en ik hebben daar volop van genoten! Slimme mensen in Thijs' vakgebied hadden een congres zo gepland dat het jaarlijkse jazzfest in de weekenden eromheen viel. Dat was reden voor mij om mee te gaan om alle goede verhalen zelf te ontdekken. 

Naar New Orleans (Nola) gaan is alsof je naar het buitenland gaat. Het is 7 uur vliegen, en je landt in de warme vochtigheid van Louisiana.  De bevolking is er trots op een ware mix te zijn van native Americans, zwart (afrikaans & carribean) en wit, wat samen Creools  wordt. En de cultuur is ook Creools, van muziek tot eten, het is allemaal een grote mix, waardoor het een unieke eigen stijl is geworden.

De eerste dag hebben we langs de Mississippi gewandeld, naar de "French Quater", een van de oude wijken van  Nola, met huizen uit ~1850, heeeeeel oud voor Amerikaanse begrippen. De huizen zijn in vrolijke kleuren geschilderd, met veel smeedijzeren balkonhekken en versierselen, veelal door slaven in elkaar gesmeed. Op de meeste straathoeken staan bandjes te spelen, van vrij slecht, tot heel erg goed, met een mix van oude & jonge muziekanten, in alle kleuren van de regenboog (zowel huid als schmink), en allerlei muziekstijlen. Het gaafst zijn de brass bands, zo'n 4-8 toeters met altijd een souzafoon, drums, soms zang, met meest zwarte muziekanten met 1 ofzo witte erbij (de excuus allochtoon ). Bij 1 band liep een jochie van een jaar of 6 rond  te scharrelen, met een trombone die groter was dan hijzelf. Ik dacht dat 'ie daarop playbackte, tot ik doorhad dat hij daar zuivere tonen uit wist te halen (al waren z'n armen veel te kort om 'em helemaal uit te schuiven). 's Avonds was het tijd om de Creoolse keuken te proberen in een heerlijk restaurant. En toen we daar in de tuin op de binnenplaats zaten klonk zowaar "De Dijk" uit de luidspekers! "De Dijk" op hun cd met Solomon Burke, wordt gedraaid in Nola! Dat moeten we natuurlijk vieren in een paar verschillende clubs op "Frenchmen Street", met overal weer geweldige bandjes met toeters.

De volgende dag was het jazzfest, zo'n soort bevrijdingsfestival, met ditto sfeertje. Geweldige muziek, je had erbij moeten zijn, maar we hebben  Dr John zien optreden, Bruce Springsteen, die twee samen, en Al Green. Verder waren er meer toeters, crayfish, en marguarita's.

's Avonds zouden we nog naar een concert gaan van de "Dirty Dozen", een brassband uit Nola, wiens cd's  ik 10 jaar geleden kopieerde vanuit de bieb in Groningen. En die we nu life konden aanschouwen in hun eigen stad! Ook zou "Trombone Shorty" spelen, de "Latest & greatest" uit Nola. Dat laatste bleek niet overdreven, "Trombone Shorty" en z'n band speelden de hele zaal plat met hun mengeling van rock en jazz, met carribische invloeden. Thijs en ik zijn nog steeds diep onder de indruk! Toen ik hem googlede kwam er een filmpje op waarin hij een typische Nola muziekant blijkt te zijn, uit 1 van de muziekale families. En dat z'n naam kwam van toen 'ie 6 jaar uit was en meespeelde op z'n trombone in een begrafenis stoet. En dat 'ie daarna had opgetreden op de straathoeken van Nola.

Wat een grandiose stad, met ook grandiose problemen & diepe armoede, wat door Katrina en de gebeurtenissen daarna extra duidelijk werd. De algemene reactie is dat Nola met de kracht van de bevolking er wel weer overheen komt. Na zo'n weekend kun je eigenlijk niet anders dan dat ook geloven.

Verras Aacee in Verenigde Staten met een belletje via HalloBuitenland.nl